Recykling szkła jest jednym z najbardziej efektywnych procesów odzysku surowców, ponieważ szkło można przetwarzać wielokrotnie bez utraty jego właściwości.
Proces recyklingu wygląda następująco:
Zbiórka i segregacja szkła według kolorów (bezbarwne, zielone, brązowe).
Usunięcie zanieczyszczeń, takich jak nakrętki, etykiety czy elementy metalowe.
Rozdrobnienie szkła na stłuczkę szklaną.
Przetopienie stłuczki w piecu w temperaturze około 1400–1600°C.
Formowanie nowych produktów, takich jak butelki, słoiki czy włókna szklane.
Zalety recyklingu szkła:
zmniejsza zużycie piasku kwarcowego i innych surowców,
obniża zużycie energii potrzebnej do produkcji nowego szkła,
ogranicza ilość odpadów trafiających na składowiska,
redukuje emisję dwutlenku węgla.
Czy można przetwarzać szkło w domu?
Na niewielką skalę tak. Można:
rozbijać szkło na drobne kawałki (z zachowaniem szczególnej ostrożności),
wykorzystywać słoiki i butelki ponownie jako pojemniki,
tworzyć mozaiki, ozdoby, świeczniki czy elementy dekoracyjne.
Natomiast domowe przetapianie szkła jest bardzo trudne i niebezpieczne ze względu na konieczność osiągnięcia bardzo wysokich temperatur oraz odpowiedniego sprzętu.
Nie wszystkie rodzaje szkła mają taką samą wartość. Najbardziej cenione są te, które można łatwo przetworzyć lub zawierają cenne składniki.
Oto rodzaje szkła o największej wartości:
Szkło bezbarwne (flint) – ma najwyższą wartość w recyklingu opakowaniowym, ponieważ można z niego wyprodukować szkło w dowolnym kolorze.
Szkło brązowe – również jest bardzo poszukiwane, szczególnie przez producentów butelek na piwo i niektóre napoje.
Szkło zielone – powszechnie wykorzystywane do produkcji butelek, choć zwykle jest nieco mniej wartościowe od szkła bezbarwnego.
Szkło ołowiowe (kryształ) – zawiera tlenek ołowiu i ma wartość jako surowiec, ale nie trafia do zwykłego recyklingu szkła opakowaniowego. Wymaga oddzielnego przetwarzania.
Szkło borokrzemowe (np. laboratoryjne lub żaroodporne) – jest cenne, ale również wymaga osobnego recyklingu, ponieważ nie można go mieszać ze zwykłym szkłem opakowaniowym.
W metodzie 369SORTWASTE zalecane jest rozdzielanie szkła w trzecim etapie sortowania wstępnego, natomiast w zwykłym przy specjalnych zbiórkach.
Najmniejszą wartość mają lub nie powinny trafiać do pojemników na szkło według JSSO, natomiast przy 369SORTWASTE powinny być razem i sortowane wstępnie na trzecim etapie.
lustra,
szyby samochodowe,
ceramika i porcelana,
szkło hartowane,
żarówki i świetlówki (te wymagają specjalnej zbiórki).
Poniżej znajduje się orientacyjna lista odpadów szklanych, które zwykle mają najwyższą wartość handlową. W praktyce ceny zależą od czystości materiału, ilości oraz lokalnego popytu.
1
Szkło optyczne (soczewki, elementy precyzyjne)
Wysoka jakość i specjalistyczny skład.
2
Szkło laboratoryjne borokrzemowe
Odporne na wysokie temperatury, wykorzystywane w przemyśle.
3
Kryształ (szkło ołowiowe)
Zawiera tlenek ołowiu, wymaga oddzielnego recyklingu.
4
Szkło bezbarwne opakowaniowe
Najbardziej poszukiwane przez huty szkła.
5
Szkło brązowe opakowaniowe
Chętnie wykorzystywane do produkcji nowych butelek.
6
Szkło zielone opakowaniowe
Powszechnie skupowane przez zakłady recyklingowe.
7
Szyby laminowane (po odpowiednim rozdzieleniu)
Można odzyskać szkło i folię PVB.
8
Szkło z paneli fotowoltaicznych
Rośnie znaczenie wraz z rozwojem recyklingu fotowoltaiki.
9
Bańki kineskopów CRT
Zawierają specjalne szkło, wymagają jednak specjalistycznego przetwarzania.
10
Stłuczka szklana jednorodna z produkcji
Bardzo ceniona przez huty ze względu na wysoką czystość.
W przypadku zwykłych osób największy potencjał zarobku daje zbiórka dużych ilości czystego szkła bezbarwnego, ponieważ jest najłatwiej zbywalne. Natomiast najwyższe ceny za kilogram osiągają zwykle specjalistyczne rodzaje szkła (optyczne, laboratoryjne czy kryształ), ale ich dostępność jest znacznie mniejsza.
